Në Wall Street, paditë për ngacmim në vendin e punës nuk janë të rralla. Por rasti që përfshiu JPMorgan Chase dhe shqiptaren ekzekutive Lorna Hajdini u kthye shpejt në një histori virale, jo vetëm për shkak të akuzave të rënda, por sepse përmbysi narrativën më të zakonshme të rasteve të abuzimit në korporata, këtë herë paditësi ishte burrë, ndërsa e akuzuara një grua në një pozicion të lartë financiar.
Po kush është Lorna Hajdini?
Lorna Hajdini ishte drejtoresha ekzekutive në divizionin Leveraged Finance të JPMorgan Chase, një njësi që merret me financime të mëdha korporative, blerje dhe transaksione komplekse në tregjet financiare. Sipas raportimeve mediatike, ajo është 37 vjeç, e diplomuar në NYU Stern School of Business, dhe ka një karrierë të gjatë në JPMorgan. Media të ndryshme e përshkruajnë si pjesë të një ambienti shumë konkurrues, ku performanca, rrjetet profesionale dhe reputacioni personal kanë peshë të madhe.
Një detaj që e bën profilin e saj më kompleks është se, përtej rolit në financë, ajo është raportuar edhe si e angazhuar me Minds Matter, një organizatë që ndihmon të rinj nga komunitete më pak të privilegjuara të ndjekin arsimin e lartë.
Si doli historia?
Historia shpërtheu në media pas një padie të ngritur në prill 2026 në New York, ku një ish-punonjës i JPMorgan, i identifikuar fillimisht si “John Doe”, akuzoi Hajdinin për abuzim seksual, presion profesional dhe sjellje racore fyese. Më pas, disa media e identifikuan paditësin si Chirayu Rana, ish-punonjës i JPMorgan dhe më vonë principal në Bregal Sagemount.
Padia mori vëmendje të madhe sepse përmbante pretendime ekstreme. Por menjëherë pas publikimit, dokumenti u tërhoq për “korrigjime”, çka shtoi dyshime dhe e zhvendosi vëmendjen nga vetë akuza te besueshmëria e saj.
Çfarë pretendon “i abuzuari”, ose të paktën paditësi?
Sipas padisë, Rana pretendonte se Hajdini kishte përdorur pushtetin profesional për raport intim pa pëlqim, se kishte bërë komente racore dhe se e kishte kërcënuar me pasoja për bonusin dhe karrierën. Ai akuzoi gjithashtu JPMorgan se nuk e kishte hetuar siç duhet rastin dhe se kishte vepruar në mënyrë hakmarrëse pasi ai raportoi pretendimet.
Në versionin e raportuar nga New York Post, Rana kishte paraqitur një ankesë të brendshme në maj 2025 për ngacmim me bazë race, gjinie dhe abuzim pushteti. Burimet e cituara nga media pretendojnë gjithashtu se ai kishte kërkuar një marrëveshje financiare shumë të lartë për t’u larguar nga kompania.
Çfarë thotë Lorna Hajdini?
Hajdini i ka mohuar kategorikisht akuzat. Përmes avokatëve të saj, ajo ka deklaruar se nuk ka kryer asnjë sjellje të papërshtatshme ndaj këtij individi dhe se nuk ka qenë kurrë në vendin ku pretendohet se ka ndodhur një nga incidentet.
Ky mohim është i rëndësishëm sepse nuk është thjesht një “nuk është e vërtetë”, por një kundërnarrativë e plotë, pala e saj thotë se pretendimet janë të fabrikuara dhe se dëmi reputacional ndaj saj është i madh.
Çfarë thotë JPMorgan?
JPMorgan deklaroi se pas hetimit të brendshëm nuk gjeti prova që mbështesnin pretendimet. Sipas bankës, hetimi përfshiu HR, avokatët e brendshëm, komunikime, të dhëna telefonike dhe email-e. Kompania tha gjithashtu se punonjës të tjerë bashkëpunuan me hetimin, ndërsa paditësi nuk dha informacionet që do të ishin thelbësore për të provuar pretendimet.
Një pikë kyçe, sipas raportimeve, Rana nuk raportonte drejtpërdrejt te Hajdini. Ata ishin kolegë në të njëjtin ekip, por me menaxherë të ndryshëm, çka dobëson pretendimin se ajo kishte kontroll të drejtpërdrejtë mbi bonusin e tij.
Pse u bë ushqim për median tradicionale e rrjetet sociale kjo histori?
Sepse rasti kishte katër elementë viralë, një bankë globale, një ekzekutive grua, një paditës burrë dhe akuza shumë të rënda. Në rrjete sociale, historia u kthye shpejt në një gjyq publik, disa panë një rast të mundshëm abuzimi me pushtetin, ndërsa të tjerë një shembull të rrezikut të akuzave të pabazuara që mund të shkatërrojnë reputacione.
Ç’ndodh me ngacmimet në korporata?
Në përgjithësi, rastet e ngacmimit seksual në vendin e punës janë më shpesh të raportuara nga gratë. EEOC në SHBA raporton se gjatë viteve 2018–2021, 78.2% e ankesave për ngacmim seksual u paraqitën nga gra.
Studime më të gjera tregojnë se 38% e grave dhe 14% e burrave kanë raportuar se kanë përjetuar ngacmim seksual në punë.
Por rastet me gra në pozita pushteti si të akuzuara janë më pak të zakonshme dhe më pak të studiuara. New America thekson se të dhënat mbi gratë si autore të ngacmimit janë të kufizuara, por ekzistojnë raste të dokumentuara ku gratë kanë ngacmuar burra ose gra të tjera në vendin e punës.
Si përfundim, rasti i ekzekutives shqiptare nuk duhet lexuar vetëm si një histori skandali. Ai është një test për tri gjëra, si hetojnë kompanitë akuzat e rënda, si e trajton media një padi ende të paprovuar dhe si rrjetet sociale mund të dënojnë dikë përpara se gjykata të ketë folur.
Aktualisht, nuk ka vendim gjykate. Ka një padi të tërhequr për korrigjime, një akuzues me pretendime të rënda, një ekzekutive që i mohon kategorikisht dhe një bankë që thotë se nuk gjeti prova. Kjo është arsyeja pse historia meriton trajtim të kujdesshëm, pwrtej sensacionalizmit.
