Për shumë shqiptarë, joshja e botës digjitale është e pamohueshme. Orët shpenzohen duke lëvizur dhe kërkuar në web, shpesh në kurriz të fokusit në botën reale. Por kush e ka fajin? Ndërsa shumë drejtojnë gishtin drejt gjigandëve të teknologjisë si Google, Facebook dhe Apple për bombardimin me përmbajtje të parezistueshme, një studim i fundit sugjeron se çështja është më e thellë sesa duket.
Në revistën Neuroscience of Consciousness, filozofi Jelle Bruineberg, nga Universiteti i Kopenhagenit, argumenton se dëshira jonë e lindur për risi është fajtori i vërtetë. Platformat digjitale, me përmbajtjen e tyre gjithnjë në ndryshim, plotësojnë në mënyrë të përkryer këtë dëshirë. Ndryshe nga një libër statik në një bibliotekë, telefonat tanë ofrojnë informacione të freskëta me vetëm disa prekje, gjë që çon në dëshirën tonë për të kontrolluar botën digjitale.
Historikisht, kontrolli i vëmendjes ka qenë gjithmonë një sfidë. Komunitetet fetare kanë praktikuar prej kohësh meditimin për të luftuar shpërqendrimet e përditshme. Bruineberg beson se teknologjitë e sotme digjitale thjesht paraqesin shpërqendrime të reja, më të përhapura.
Ai thekson një mospërputhje të konsiderueshme midis mendjeve tona dhe teknologjisë moderne. Nuk ka të bëjë me mbingarkesën e informacionit, por me paaftësinë tonë për të trajtuar risinë e pafund dhe ndërrimin e lehtë të detyrave. Bruineberg sugjeron të kufizojmë ndërveprimet tona digjitale, si kontrollimi i emaileve vetëm dy herë në ditë, për të rifituar kontrollin.
Në një botë me tundime të vazhdueshme digjitale, të kuptuarit e mendjeve tona mund të jetë çelësi për të qëndruar të fokusuar.
