Skandalet rreth Facebook-ut, dhe përdorimit të të dhënave personale nga fushatat e politikanëve të ndryshëm për të manipuluar votuesit gjatë zgjedhjeve, ka ngritur shqetësime për ndikimin e mediave sociale në demokraci. Skandalet e mëparshme kanë nxjerrë në pah rreziqet mbi mënyrën se si të dhënat personale e marra nga mediat sociale po përdoren nga kompanitë për të manipuluar votuesit dhe për të shtrembëruar diskursin demokratik.
The Guardian, Observer dhe New York Times raportuan se kompani të ndryshme fitojnë akses në të dhënat e shumë përdoruesëve të Facebook, përmes mjeteve shumë të dyshimta. Të dhënat përdoren për të krijuar një mjet për të manipuluar votuesit me reklama të targetuara në Facebook dhe fushata të mediave sociale.
Gjatë viteve të fundit, është ndezur një debat rreth mënyrës se si reklamat dhe mesazhet digjitale të targetuara nga fushatat apo propagandistët partizanë, po shpërndajnë mesazhe jo të vërteta në shumë shoqeri. Megjithatë, skandalet e ndryshme të kompanive të mediave sociale ngrenë pikëpyetje mbi mënyrën sesi manipulohen votuesit, si mund të ndalet ky manipulim, dhe nëse reklamave të targetuara dëmtojnë demokracinë.
Polemika rreth përdorimit të të dhënave personale për përfitime politike nuk është e re. Është e ngjashme me botën e reklamave politike të transmetuara, por shtrirja dhe viraliteti i mediave sociale e bëjnë atë shumë më të rrezikshëm.
Është gjithashtu shqetësuese që mënyrat se si faqet e mediave sociale përdorin të dhënat personale, duke i shitur për të publikuar reklama politike. Ekspertët paralajmërojnë se kjo gjë mund të mos jetë e shëndetëshme për demokracitë, sidomos ato të brishta. Përdoruesit e internetit shpesh nuk dinë shumë për reklamat politike që shohin. Ata nuk e dinë se kush po i krijon apo kush tjetër po i sponsorizon.
Kompanitë e reklamave digjitale shpërndajnë reklama bazuar në sa ka gjasa që një përdorues të ndërveprojë me to, që shpesh do të thotë se ata u shfaqin përdoruesve reklama me të cilat mendojnë se kanë më shumë gjasa të angazhohen.
Është thelbësore të kuptohet se çfarë është e re në lidhje me këtë proces. Nëse një fushatë prodhon një reklamë të dëmshme në TV, ajo mund të transmetohet në lajme, që do të thotë se më shumë njerëz do ta shohin atë. Megjithatë, prodhimi dhe blerja e kohës së transmetimit për një reklamë televizive është shumë më e shtrenjtë, dhe arrin shumë më pak njerëz sesa bërja e një reklame “toksike” që të bëhet virale në mediat sociale, dhe arrin miliona njerëz. Për më tepër, kur një organizatë politike e bën këtë në TV, ajo është transparente për të gjithë se çfarë po bën, sepse reklama është në TV, dhe organizata duhet të vendosë emrin e saj në reklamë. Nëse një organizatë politike bën të njëjtën gjë në një platformë të mediave sociale, është më e vështirë të kuptohet se kush e ka krijuar, pasi organizatat nuk kanë nevojë të vendosë emrin e tyre në reklamë.
Skandalet e mëparshme nxjerrin në pah rreziqet se si të dhënat personale nga mediat sociale po përdoren nga kompanitë për të manipuluar votuesit dhe për të shtrembëruar mendimin demokratik. Kjo gjë ngre pikëpyetje në lidhje me marrëdhënien midis reklamave të targetuara dhe manipulimit të opinionit. Gjithashtu, ekspertët kanë shprehur shqetësime nëse mënyrat që faqet e mediave sociale përdorin të dhënat personale për të publikuar reklama politike janë të mira për demokracinë. Polemika rreth përdorimit të të dhënave personale për përfitime politike nuk është e re, por shtrirja dhe viraliteti i mediave sociale e bëjnë atë shumë më të rrezikshme. Publiku duhet të dijë se si faqet e mediave sociale përdorin të dhënat që mbledhin rreth tyre, dhe hartojnë algoritmet e tyre të targetuara. Në të kundërt, i gjithë sistemi do të vazhdojë të funksionojë në errësirën e proceseve algoritmike të kompanive të mediave sociale.
