Në një kohë kur rrjetet sociale janë kthyer në një nga hapësirat kryesore të komunikimit mes qytetarëve dhe përfaqësuesve politikë, mbyllja e komenteve nga qeveritarët ngre një pyetje të rëndësishme: A duan politikanët të dëgjojnë qytetarët, apo vetëm t’u flasin atyre? Kur një zyrtar publik publikon deklarata, fotografi dhe video, por nuk u lejon qytetarëve të reagojnë, komunikimi rrezikon të shndërrohet në një monolog, ku pushteti flet dhe publiku pritet vetëm të dëgjojë.
Komentet e qytetarëve nuk janë gjithmonë të këndshme. Ato mund të jenë të ashpra, ironike, të mbushura me zemërim dhe zhgënjim. Por pas shumë prej tyre mund të fshihen histori reale: familje që përballen me vështirësi ekonomike, të rinj që nuk shohin të ardhme në vendin e tyre, qytetarë që ndihen të pambrojtur dhe njerëz që kanë humbur besimin tek institucionet. Të mbyllësh komentet nuk do të thotë të zgjidhësh problemet që i kanë shkaktuar ato. Do të thotë vetëm të kufizosh mundësinë për t’i shprehur në atë hapësirë.
Sigurisht, jo çdo koment përfaqëson kritikë të ligjshme. Kërcënimet, fyerjet e rënda dhe gjuha e urrejtjes mund të kërkojnë moderim. Por ekziston një dallim thelbësor mes mbrojtjes së një hapësire komunikimi nga abuzimi dhe mbylljes së saj për të shmangur pakënaqësinë. Kur kritikat e qytetarëve trajtohen njësoj si sulmet personale, rrezikohet të krijohet një realitet artificial, ku politikanët shohin vetëm mesazhet që u pëlqejnë.
Është si të mbyllësh sytë dhe veshët ndërsa përreth teje gjithçka digjet e shkrumbohet, dhe të vazhdosh përpara sikur asgjë nuk po ndodh. Por zjarri nuk shuhet sepse refuzon ta shohësh. As zemërimi i qytetarëve nuk zhduket sepse u ke hequr mundësinë të komentojnë. Përkundrazi, heshtja e imponuar në një hapësirë mund ta thellojë perceptimin se pushteti është shkëputur nga realiteti i atyre që përfaqëson.
Për një politikan, komentet negative nuk duhet të jenë vetëm një problem imazhi që duhet menaxhuar nga ekipi i komunikimit. Ato mund të jenë një sinjal paralajmërues. Kur të njëjtat ankesa përsëriten vazhdimisht, kur qytetarët shprehin të njëjtat shqetësime dhe kur zemërimi bëhet pjesë e përditshme e komunikimit publik, një drejtues i përgjegjshëm duhet të përpiqet të kuptojë shkaqet, jo thjesht të kufizojë reagimet.
Ironia është se politikanët shpesh i përdorin rrjetet sociale për të treguar sa pranë qytetarëve janë. Publikojnë takime, përqafime, buzëqeshje dhe mesazhe optimiste. Por afërsia me qytetarët nuk matet vetëm nga fotografitë që publikohen. Ajo provohet edhe nga gatishmëria për të dëgjuar njerëzit kur nuk kanë asgjë të bukur për të thënë.
Lexo edhe: Kur qytetarët të urrejnë në komente: Çfarë duhet të kuptojë një politikan nga zemërimi në rrjetet sociale?
Një qeveritar nuk është i detyruar t’i përgjigjet çdo komenti dhe as të pranojë çdo akuzë. Por përgjegjësia publike kërkon më shumë sesa komunikim të njëanshëm. Kërkon transparencë, llogaridhënie dhe mekanizma realë për të dëgjuar kritikat, qoftë në rrjetet sociale apo përmes kanaleve të tjera institucionale.
Sepse mund t’i mbyllësh komentet, por nuk mund t’ua mbyllësh qytetarëve zhgënjimin. Mund të fshehësh kritikat nga profili yt, por jo pasojat e vendimeve të tua nga jeta e tyre.
Dhe në fund, një politikan duhet të kuptojë se problemi më i madh nuk është kur qytetarët flasin me zemërim. Është kur pushteti mësohet të mos i dëgjojë më.
